Pieter Van Damme ontwikkelt binnen zijn beeldend werk een meta-fysische wereld.

Het plaatsen van nieuwe bakens, het creëren van plekken, het zoeken naar blind-spots, lopen als een constante doorheen zijn oeuvre. Plaatsen worden situaties, gekoppeld aan begrippen als tijd en ruimte. Objecten worden ge-de-realiseerd en er ontstaat een nieuw amalgaam waarbinnen het reality-gehalte van beelden, foto's en installaties een dubbele gelaagdheid krijgt. Figuren worden in een andere context geplaatst zodat er een bevreemdende connotatie verschijnt.
De gefakete werkelijkheid krijgt een eigen verhaal waarbij het vluchtige, efemere karakter als frozen- moment in scene wordt gezet. Deze gestolde beweging opent een nieuw universum.

Pieter Van Damme vertrekt van het beeld en laat de toeschouwer de ruimte om een eigen/particuliere interpretatie te vormen.
Dit concept wordt vertaald in installaties of fotowerk. Vaak worden teksten beeldtaal.
Het gehanteerde vocabularium van de foto als reproductie van het gebeuren is slechts de start van een ander verhaal. Het hieruit voortvloeiend, eerder contemplatief gebeuren voor de toeschouwer, is een uitdaging en maakt van deze waarnemer een participerend acteur.

Een analyse van het werk leert ons dat Pieter Van Damme verder gaat dan de puur anekdotische, esthetische benadering: hij stelt voortdurend vragen, vragen naar het flinterdunne onderscheid tussen realiteit en fictie.